历史的扭曲与弥补——蓝吉星博士新著
历史纵横｜陈亚才
历史的扭曲与弥补——蓝吉星博士新著
“历史不仅仅是对过去事件的记录；它是一个国家的集体记忆，是塑造其身份认同、价值观与理想追求的灵魂与精神。在像马来西亚这样一个多元族群的国家，历史的书写与叙述必须依据史实且具包容性，而不应透过选择性或带有偏见的视角来呈现。”
以上这段掷地有声的话，出自蓝吉星博士（Dr Ranjit Singh Malhi）新著《被遗忘的马来西亚历史：还原被压抑的声音，重申历史真相》（FORGOTTEN
MALAYSIAN HISTORY: Restoring Voices, Reclaiming Truths）的序言，可谓全书的精神主轴，也点出了马来西亚历史书写所面临的核心问题。
回顾2017年，在全国教育改革行动委员会（IPPN）的召集下，一群长期关注历史书写与历史教育的学者与专业人士，曾就我国国中中四至中五的历史课本展开深入讨论。
与会者除了蓝吉星博士外，还包括 Dato’ Dr Santhiram Raman、Professor
Datuk Dr Mohamed Hatta、陈穆红博士、詹缘端博士等。
随后，相关单位亦举办了一场线上座谈会，主题为“历史教育：今天你未来路向”，延续对历史教学方向与内容的公共讨论，笔者亦有幸参与其中。
在当时的讨论过程中，蓝吉星博士针对国中历史课本在内容取舍、叙事角度与历史呈现上的明显偏颇与失衡，提出了尖锐而具体的批评。
他指出，现行教材过于单一化的叙事方式，不仅削弱了历史的复杂性，也限制了学生对国家多元历史经验的理解。因此，他强调有必要重新书写国中历史课本，甚至进一步呼吁撰写一部真正忠于史实、体现多元视角的马来西亚历史专著。
《被遗忘的马来西亚历史》正是在这样的学术关怀与社会责任意识下诞生的。全书共收录35篇专文，顾名思义，作者致力于补充、修复，乃至重新呈现长期以来在主流历史叙事中被忽略、被边缘化的群体与声音。
点出明显偏差
全书开篇即以《纠正马来西亚课本与历史叙事中的扭曲现象》为题，直指历史书写的结构性问题。书中明确指出，国中历史教科书最显著的偏差，包括：过度强调伊斯兰与马来中心视角、刻意突出伊斯兰文明相对弱化世界其他重要文明的历史影响，以及系统性淡化非巫裔族群在国家形成与发展过程中的历史角色与贡献。
这种单线叙事，不仅无助于培养学生的历史思辨能力，更可能加深族群之间的误解与隔阂。
因此，《被遗忘的马来西亚历史》的书写，自然是为了纠正并弥补官方历史论述的不足。书中内容涵盖面广泛，包括早期马来王朝与社会的印度化进程、马来亚／马来西亚爪哇社群的历史轨迹、马六甲遮迪亚社群（Chettiars）、峇峇与娘惹、葡牙后裔、南印度商人、锡兰僧伽罗社群（Sinhalese）、古查拉特社群（Gujaratis）、兴地社群（Hindhis）、锡克教社群等，展现出马来西亚社会真实而多层次的历史样貌。
值得强调的是，本书并未因此忽略马来社群、华裔、原住民以及东马各族群的历史与贡献，同时也着力书写并表扬在政治、社会、文化与教育等领域作出重要贡献的先驱人物，使整体叙事更为均衡而完整。
此外，作者亦在书中剖析多项长期引发争议、却常被简化处理的重要历史议题，例如：“马来亚是否真正经历过殖民统治？”（部分学者主张马来亚并未被殖民）、“槟城是否应归还吉打？”、“谁才是吉隆坡真正的开拓者？”以及“513事件究竟是种族冲突，抑或一场政治政变？”等。
这些章节不仅挑战既定说法，也促使读者重新思考历史背后的权力结构与叙事逻辑。
诚如作者所言：“毕竟，历史不仅关乎事实本身，也涉及对事实的诠释。在事实确凿性与诠释深度之间取得平衡，始终是一项艰巨而具挑战性的工作。”
难能可贵的是，蓝吉星博士并未止步于批判，而是以积极、建设性的态度，尝试为我国历史书写补上缺失的一块拼图。
在当代马来西亚，历史不应成为分裂社会的工具，而应是理解彼此、凝聚共识的重要桥梁。《被遗忘的马来西亚历史》无疑为这条艰难却必要的道路，迈出了重要的一步。
Sejarah Silang｜Tan Ah Chye
Penyelewengan
dan Pembetulan Sejarah — Karya Baharu Dr. Ranjit Singh Malhi
“Sejarah bukan sekadar catatan peristiwa
lampau; ia merupakan memori kolektif sesebuah negara, yang membentuk identiti,
nilai dan aspirasi idealnya — jiwa serta roh sebuah bangsa. Dalam negara
berbilang kaum seperti Malaysia, penulisan dan penceritaan sejarah mesti
berlandaskan fakta serta bersifat inklusif, dan bukannya disampaikan melalui
sudut pandang yang selektif atau berat sebelah.”
Petikan yang bernas ini diambil daripada
prakata buku terbaharu Dr. Ranjit Singh Malhi, Forgotten Malaysian History:
Restoring Voices, Reclaiming Truths (Sejarah Malaysia yang Dilupakan:
Mengembalikan Suara, Menuntut Kebenaran), dan boleh dianggap sebagai teras
pemikiran keseluruhan buku tersebut, di samping menyingkap isu teras yang
dihadapi dalam penulisan sejarah Malaysia.
Meninjau kembali tahun 2017, di bawah
inisiatif Jawatankuasa Bertindak Reformasi Pendidikan Kebangsaan (IPPN),
sekumpulan sarjana dan profesional yang telah lama menumpukan perhatian
terhadap penulisan serta pendidikan sejarah telah mengadakan perbincangan
mendalam mengenai kandungan buku teks Sejarah Tingkatan Empat dan Lima di
sekolah menengah.
Selain Dr. Ranjit Singh Malhi, para peserta
perbincangan turut merangkumi Dato’ Dr. Santhiram Raman, Profesor Datuk Dr.
Mohamed Hatta, Dr. Tan Mooi Hong, dan Dr. James Chin, antara lain.
Selepas itu, pihak berkaitan turut
menganjurkan satu sesi forum dalam talian bertemakan “Pendidikan Sejarah:
Hari Ini dan Hala Tuju Masa Depan”, bagi meneruskan perbincangan awam
mengenai arah tuju dan kandungan pengajaran sejarah. Penulis sendiri berpeluang
menyertai sesi tersebut.
Dalam perbincangan tersebut, Dr. Ranjit
Singh Malhi telah mengemukakan kritikan yang tajam dan konkrit terhadap
ketidakseimbangan serta kecenderungan berat sebelah dalam pemilihan kandungan,
sudut penceritaan dan penyampaian sejarah dalam buku teks Sejarah sekolah
menengah.
Beliau menegaskan bahawa pendekatan naratif
yang terlalu bersifat satu hala dalam buku teks semasa bukan sahaja menghakis
kerumitan sejarah, malah mengehadkan kefahaman pelajar terhadap pengalaman
sejarah negara yang bersifat pelbagai. Oleh itu, beliau menekankan keperluan
untuk menulis semula buku teks Sejarah sekolah menengah, malah menyeru supaya
dihasilkan sebuah karya sejarah Malaysia yang benar-benar setia kepada fakta
dan mencerminkan kepelbagaian perspektif.
Forgotten Malaysian History lahir daripada keprihatinan akademik dan rasa tanggungjawab sosial
sedemikian. Buku ini menghimpunkan sebanyak 35 esei khusus yang, seperti
judulnya, bertujuan melengkapkan, membaiki dan menampilkan semula suara serta
kelompok masyarakat yang telah lama diabaikan dan dipinggirkan dalam naratif
sejarah arus perdana.
Menunjukkan Bias yang
Ketara
Bab pembukaan buku ini, bertajuk “Membetulkan
Penyelewengan dalam Buku Teks dan Naratif Sejarah Malaysia”, secara
langsung menegaskan permasalahan struktur dalam penulisan sejarah. Buku ini
dengan jelas menyatakan bahawa kecenderungan paling ketara dalam buku teks
Sejarah sekolah menengah termasuklah: penekanan berlebihan terhadap sudut
pandang Islam dan Melayu, penonjolan tamadun Islam secara berlebihan sehingga
melemahkan peranan tamadun dunia lain, serta pengabaian sistematik terhadap
peranan dan sumbangan komuniti bukan Melayu dalam pembentukan dan pembangunan
negara.
Naratif sehala sebegini bukan sahaja gagal
memupuk pemikiran kritis sejarah dalam kalangan pelajar, malah berpotensi
memperdalam salah faham dan jurang antara kaum.
Sehubungan itu, penulisan Forgotten
Malaysian History bertujuan untuk membetulkan dan menampung kelemahan dalam
wacana sejarah rasmi. Kandungan buku ini amat luas, merangkumi proses pengaruh
India terhadap kerajaan dan masyarakat Melayu awal, jejak sejarah komuniti Jawa
di Tanah Melayu/Malaysia, komuniti Chettiar di Melaka, Baba dan Nyonya,
masyarakat Serani Portugis, pedagang India Selatan, komuniti Sinhala dari Sri
Lanka, komuniti Gujarati, komuniti Hindi, komuniti Sikh, dan lain-lain — sekali
gus memaparkan wajah sejarah masyarakat Malaysia yang sebenar dan
berlapis-lapis.
Perlu ditekankan bahawa buku ini tidak
mengabaikan sejarah dan sumbangan masyarakat Melayu, Cina, Orang Asli serta
pelbagai etnik di Malaysia Timur. Sebaliknya, ia turut berusaha menampilkan
serta menghargai tokoh perintis yang telah memberikan sumbangan penting dalam
bidang politik, sosial, budaya dan pendidikan, demi mewujudkan naratif yang
lebih seimbang dan menyeluruh.
Selain itu, penulis turut menganalisis
beberapa isu sejarah penting yang telah lama mencetuskan perdebatan tetapi
sering dipermudahkan, seperti: “Adakah Tanah Melayu benar-benar mengalami
penjajahan?” (dengan sebahagian sarjana berpendapat bahawa Tanah Melayu
tidak pernah dijajah), “Patutkah Pulau Pinang dipulangkan kepada Kedah?”,
“Siapakah peneroka sebenar Kuala Lumpur?”, serta “Adakah peristiwa 13
Mei 1969 merupakan konflik perkauman atau satu rampasan kuasa politik?”
Bab-bab ini bukan sahaja mencabar pandangan
yang telah diterima umum, malah menggalakkan pembaca untuk menilai semula
struktur kuasa dan logik naratif di sebalik penulisan sejarah.
Seperti yang ditegaskan oleh penulis: “Akhirnya,
sejarah bukan sekadar berkaitan fakta, tetapi juga tafsiran terhadap fakta
tersebut. Mencapai keseimbangan antara ketepatan fakta dan kedalaman tafsiran
sentiasa merupakan satu tugas yang mencabar.”
Apa yang lebih bernilai ialah Dr. Ranjit
Singh Malhi tidak berhenti pada kritikan semata-mata, sebaliknya mengambil
pendekatan yang positif dan membina, dengan usaha untuk melengkapkan satu
kepingan penting yang sekian lama hilang dalam penulisan sejarah negara.
Dalam konteks Malaysia kontemporari,
sejarah tidak seharusnya menjadi alat untuk memecahbelahkan masyarakat,
sebaliknya perlu berfungsi sebagai jambatan untuk saling memahami dan membina
kesepakatan. Forgotten Malaysian History tanpa ragu merupakan satu
langkah penting ke arah laluan yang sukar tetapi amat diperlukan ini.
